Diecezjalna rada duszpasterska organem realizowania zasady kolegialności i synodalności w kościele partykularnym - Gręźlikowski, Janusz (Studia Włocławskie, 2024)
Począwszy od przemówienia papieża Franciszka w 2015 r., który oznajmił, że „synodalność powinna być konstytutywnym wymiarem Kościoła oraz pewną wrażliwością i stylem funkcjonowania osób i wspólnot kościelnych” zaczęto w dyskursie kościelnym wskazywać, że ustrój Kościoła jest nie tyle hierarchiczny, ile synodalny i kolegialny. Przejawem owej zasady kolegialności i synodalności w Kościele jest również działalność diecezjalnej rady duszpasterskiej, instytucji powołanej przez Sobór Watykański II, której regulacje prawne określiły normy Kodeksu prawa kanonicznego z 1983 r. (kan. 511–514). Stanowi ona organ doradczy biskupa diecezjalnego i jest instrumentem współpracy kapłanów, zakonników i osób świeckich z biskupem diecezjalnym i przejawem zasady kolegialności i synodalności w Kościele, stanowiąc forum twórczego dialogu wiernych diecezji. Normy prawne dotyczące tej instytucji zawarte w Kodeksie dotyczą tylko spraw najważniejszych odnoszących się do jej ustanowienia, składu, kadencji, zwoływania, kompetencji i zadań oraz zadań, roli i miejsca w niej biskupa diecezjalnego, pozostawiając prawu partykularnemu unormowanie wielu kwestii wynikających z realiów danej diecezji. Dobrze określony zakres działań i aktywności rady duszpasterskiej oraz funkcja reprezentatywna czynią z niej ważną i znaczącą instytucję współpracy i dialogu we wspólnocie Kościoła partykularnego oraz przejaw realizowania zasady kolegialności i synodalności szczególnie na płaszczyźnie pracy i działalności duszpasterskiej w diecezji.