Prawo czy Chrystus Wychowawcą? Chrystocentryczna koncepcja wychowania według Ga 3,24 - Jankowski, Stanisław (Studia Włocławskie, 2020)
List do Galatów uchodzi nie tylko za pismo apologetyczne Pawła i głoszonej przez niego Ewangelii, ale też za polemikę z błędami jego przeciwników, których agitacji z zadziwiającą łatwością ulegli mieszkańcy Galacji. Pod nieobecność Pawła sytuacja okazała się na tyle groźna, że – nie mogąc przybyć osobiście – czuł się zmuszony napisać do nich bardzo stanowczy list w obronie głoszonej przez siebie Ewangelii, ale i własnej pozycji apostoła. Innej Ewangelii nie ma, twierdzi z naciskiem (Ga 1, 7). Istotą zaś głoszonej przez Pawła Ewangelii jest wiara w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, „zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, byśmy mogli otrzymać obiecane synostwo” (Ga 4, 4). Wiara w Jezusa jako Syna Bożego przynosi dar przybranego synostwa, ale także usprawiedliwienie, tak pożądane przez każdego Żyda. Różnica między głoszoną przez Pawła Ewangelią a hasłami jego przeciwników polega na tym, że Paweł jako tytuł usprawiedliwienia wskazuje wiarę w Jezusa, który za nas wydał samego siebie (Ga 1, 4), nie zaś Prawo, które nie ma mocy udzielania życia, a więc i usprawiedliwienia (Ga 3, 21). Do dowodów wykazujących niewystarczalność Prawa dla osiągnięcia usprawiedliwienia, Paweł dołącza argument z dziedziny wychowania: do czasu przyjścia wiary (Ga 3, 23) Prawo pełniło rolę sługi-opiekuna, którego zadaniem było prowadzić naród wybrany do Nauczyciela-Chrystusa. Pełniło rolę służebną, prewencyjną, chroniło przez zagrożeniami. Paweł wykazuje, że Prawo nie było celem drogi Izraela, lecz pomocą, nazwał je z grecka paidagogos, podczas gdy prawdziwym Nauczycielem jest Jezus Chrystus (por. J 13, 13). Dzięki Listowi do Galatów Kościół został oświecony niezwykle cennym promieniem Objawienia, w świetle którego kontempluje tajemnicę Chrystusa jako Nauczyciela, kształtującego wiarę ludu Bożego. List do Galatów dopełnia obraz wychowawczej misji Nauczyciela z Nazaretu, ukazany w Ewangeliach i przypomniany w Liście do Hebrajczyków i w Apokalipsie. Te dwa ostatnie teksty wskazują też na istotny motyw wychowawczego trudu – na miłość. Tylko miłość komunikująca umiejętność mądrego i szlachetnego życia, wychowuje – potwierdza to również ludzkie doświadczenie.