Rozdział Kościoła od państwa. Recepcja doktryny Soboru Watykańskiego II w konkordacie między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską z 1993 roku - Borucki, Janusz (Studia Włocławskie, 2020)
Sobór Watykański II dokonał rewizji tradycyjnego modelu relacji państwo – Kościół, na którym były oparte umowy konkordatowe zawierane przez Stolicę Apostolską z państwami. Z pewnej już perspektywy historycznej należy stwierdzić, że Sobór dokonał reinterpretacji chrześcijańskiej koncepcji dualizmu religijno-politycznego w celu dostosowania go do nowych warunków. Wśród soborowych wskazań dotyczących relacji państwo – Kościół podstawowe znaczenie mają następujące zasady: poszanowania wolności religijnej w wymiarze indywidualnym i wspólnotowym; autonomii i niezależności Kościoła i państwa każdego w swoim porządku; współdziałania Kościoła i państwa. Zasady wypracowane na Soborze stały się podstawą do opracowania nowej teorii relacji państwo – Kościół, a w konsekwencji rewizji instytucji konkordatu. Zaistniała więc potrzeba dokonania weryfikacji treści umów konkordatowych z nowymi wskazaniami w drodze dialogu z władzami poszczególnych państw. Konkordat między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską popisany w dniu 28 lipca 1993 r. stanowi doniosłe wydarzenie w życiu dwóch „niezależnych i autonomicznych” społeczności, tj. Kościoła katolickiego w Polsce i Państwa Polskiego. Podpisany dokument ustanawia trwałe stosunki na płaszczyźnie państwo – Kościół, gdyż jest aktem prawa międzynarodowego. Przedmiotem Konkordatu z 1993 r. jest całokształt spraw życia kościelnego w Polsce, zarówno w jego wymiarze instytucjonalnym, jak i indywidualnym.