Przyczynek do badań nad działalnością fundacyjną biskupa Wawrzyńca Gembickiego

Abstract

Wawrzyniec Gembicki (1559–1624) był jednym z wybitnych hierarchów epoki staropolskiej. Pełnił godność arcybiskupa gnieźnieńskiego, prymasa Polski, biskupa chełmińskiego, biskupa kujawskiego, kanclerza wielkiego koronnego i przedstawiciela dyplomatycznego Rzeczypospolitej. Znany był z podejmowania skutecznych działań kontrreformacyjnych mających na celu utrzymanie prymatu religii katolickiej na ziemiach polskich. Oprócz licznych zasług polityczno-religijnych, Gembicki był także fundatorem dzieł sztuki i inicjatorem odnowy już istniejących. Szczególną opieką otoczył katedrę gnieźnieńską. Zasłynął z licznych darów dla kościołów w diecezji chełmińskiej i włocławskiej. Dla katedry włocławskiej ufundował m.in. słynny Krzyż Tumski, rzeźbę Matki Boskiej i bogaty zbiór szat liturgicznych.