Rozwój nauki i szkolnictwa wyższego we Włocławku po 1945 r.

Abstrakt

We Włocławku, na Kujawach wschodnich i ziemi dobrzyńskiej po 1945 r. – w odróżnieniu od tych regionów, w których tuż po zakończeniu II wojny światowej zaczęły powstawać pierwsze wyższe uczelnie – takowe nie powstawały. Jedynie kilka szkół pomaturalnych we Włocławku było namiastką szkół, które kształciły specjalistów na poziomie wyższym niż szkoły licealne bądź technika. Włocławek traktowany był przez władze partyjne i administracyjne, w szczególności województwa bydgoskiego, ale także i władze miasta Włocławka, jako miasto średniej wielkości, w którym, podobnie jak w okresie międzywojennym, miał się rozwijać przemysł chemiczny, rolno-spożywczy i maszynowy. Jedyną uczelnią wyższą było Wyższe Seminarium Duchowne funkcjonujące od 1569 r. jako uczelnia o bogatych tradycjach badawczych, naukowych, dydaktycznych i wydawniczych. We Włocławku aż do połowy lat siedemdziesiątych XX wieku nie podejmowano żadnych prób tworzenia macierzystych bądź filialnych uczelni wyższych. Dopiero utworzenie w 1975 r. województwa włocławskiego dało impuls do podejmowania prób na rzecz utworzenia wyższych uczelni. Szczególną rolę w ich utworzeniu odegrało Włocławskie Towarzystwo Naukowe, które w 1995 r. powołało do życia Kujawską Szkołę Wyższą oraz Stowarzyszenie na rzecz utworzenia we Włocławku państwowej uczelni wyższej, jaką stała się ostatecznie Państwowa Akademia Nauk Stosowanych.