Hozjańska recepcja wybranych kanonów soboru nicejskiego I w świetle korespondencji ze Stanisławem Orzechowskim

Abstrakt

W analizie hozjańskiej recepcji kanonów soboru nicejskiego I w świetle korespondencji ze Stanisławem Orzechowskim, wyodrębniono trzy obszary badawcze: 1)  recepcję III kanonu soboru nicejskiego I; 2) recepcję V kanonu soboru nicejskiego I; 3) recepcję VI kanonu soboru nicejskiego I w wybranej epistolografii.

Wyakcentowano następujące cechy recepcji teologicznej dokonanej przez „świadka Tradycji”- Stanisława kard. Hozjusza: 1) aktywność; 2) odniesienie do warunków współczesności Hozjusza (walor reaktualizacyjny w okresie soboru trydenckiego); 3) integralność; 4) prawidłowość recepcji dogmatycznej, odniesionej pastoralnie do przypadku (casusu) i osób ad personam; 5) literackość (pisemność, epistolarność); 6) doktrynalność (asymilacyjność, interpretacyjność, walor normatywizujący w kontekstach współczesnych autorowi); 7) afirmatywność (pozytywność); 8) zaangażowanie w walce o jedność chrześcijan, służebność w obronie prymatu Piotra, autorytetu i dorobku soboru nicejskiego I (oraz kolejnych soborów powszechnych aż po sobór trydencki); 9) prezentację recepcji z zastosowaniem metody scholastycznej z charakterystycznym dla okresu renesansu zwrotem ad fontes; 10) walor pastoralny (została zastosowana w kierownictwie duchowym adresata i jego środowiska); 11) walor ścisłego oparcia na nauczaniu papieży (zwłaszcza papieża Leona I Wielkiego) i soborów; 12) której warunkiem i nośnikiem pastoralnym według oceny Kardynała jest modlitwa błagalna do Boga o jej przyjęcie przez chrześcijan jako fundamentalnej i prawdziwej.