Bóg jest światłem Esej biblijno-dogmatyczno-trynitarny. W dialogu z teologią Wschodu

Abstrakt

„Bóg jest światłością” (1J 1, 5). To stwierdzenie powinno być interpretowane jako metafora, czy też dotyczy bytu Boga? W jaki sposób termin „światło” (phôs) odnosi się do każdej z trzech Osób Boskich? Artykuł, analizując różne biblijno-dogmatyczne aspekty teologicznego pojęcia „światła”, poprzez teksty literatury janowej i doświadczenie Pawła na drodze do Damaszku, próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak każda z trzech Osób jest światłem. Boże światło należy do całej Trójcy w sposób zróżnicowany według osobowych cech Ojca, Syna i Ducha. Refleksja zaczyna się od specyfiki trzech janowych „definicji” Boga, które nam objawiają, ale jednocześnie skrywają Tego, który jest rzeczywistym Boskim podmiotem: „Bóg jest duchem”, „Bóg jest światłem”, „Bóg jest miłością”. Nieosobowy charakter pojęć: duch, światło, miłość, stanowi owocną przesłankę do zrozumienia zróżnicowania ról trzech Osób Boskich i duchowego uchwycenia ich personalnej kenozy (uniżenia). Paweł ujrzał ojcowskie oblicze Jhwh, któremu poświęcił swoje życie pobożnego faryzeusza, w świetle z nieba, które go ogarnęło, i w głosie, który pochodził z tegoż światła. Światło i głos to dwa wehikuły Objawienia, właściwe Duchowi i Synowi. Doświadczenie Pawła pod Damaszkiem było pierwszym chrześcijańskim doświadczeniem trynitarnym Bożego światła. Autorzy artykułu dali uprzywilejowane miejsce teologii prawosławnej, dla której pojęcie „światła” jest fundamentalne, gdyż wyraża „realny aspekt Boskości” (Władimir Łossky), czyli Boga prawdziwego, Ojca, który objawia się przez Syna i w Duchu.