Starania o odnowę formy i treści kościelnego przepowiadania

Abstract

Przepowiadanie Bożego słowa było i jest jednym z najważniejszych zadań Kościoła. W ciągu wieków pojawiło się dążenie do reformy kaznodziejstwa. W wieku XIX pewnym novum było dążenie do dowartościowania Biblii w kaznodziejstwie. Niestety w kazaniach neoscholastycznych Pismo Święte zostało zdetronizowane. W praktyce nurt neoscholastyczny za dominującą formę przepowiadania uznał kazania katechizmowe. Następnie uskutecznienie kaznodziejstwa widziano w odnowionej formie. Koryfeusze nowej formy domagali się znajomości teologii, świata i człowieka. Gwarantem owocnego przepowiadania była jednak osobista świętość kaznodziei. Ruch homiletyczny w drugiej fazie postulował reformę poprzez odnowę treści przepowiadania. Ruch kerygmatyczny zakwestionował przepowiadanie katechizmowe. Domagał się głoszenia istotnych treści zbawczych, by w akcie przepowiadania aktualizować orędzie Biblii. Pionierzy odnowy zrobili milowy krok, podejmując się niebagatelnego jak na tamte czasy zadania zmiany formy i treści przepowiadania. Wciąż jednak przywrócenie Biblii jej nadrzędnego miejsca w przepowiadaniu jest aktualnym wyzwaniem, przed którym stoi Kościół.